ΣΥΡΙΖΑ ΒΥΡΩΝΑ

Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την απομάκρυνση των σταυρών (ως συμβόλων) από τα ιταλικά σχολεία, μπήκε από το παράθυρο(;) ως πρόβλημα και στην Ελλάδα. Το γιατί, αυτονόητο. Η έκπληξη δεν προήλθε από τη γνωστή πλευρά («...δεν θα το δεχθούμε...», απεφάνθη εκπρόσωπος των θεολόγων, εκφράζοντας απλά και σταράτα την άποψη ότι η μειοψηφία πρέπει να ακολουθεί τα γούστα της πλειοψηφίας).

Το βαθύ κράτος της Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών καλά κρατεί. Όμως να εκφράζεται -διά της τεθλασμένης- υπέρ της παραμονής των εικόνων στα σχολεία ο γνωστός φιλόλογος Γιώργης Γιατρομανωλάκης (ΤΑ ΝΕΑ, 5 Νοεμβρίου 2009), με άφησε άφωνο. Και μάλιστα με επιχειρήματα του τύπου ότι «ελάχιστοι θα είναι οι γονείς ή οι μαθητές (...) που νοιάζονται πια για τέτοια θέματα» και ότι «η κακομοιριά των σχολείων μας και της Παιδείας μας» δεν εξαρτώνται από την ύπαρξη ή μη του σταυρού. Πανεπιστημιακός δάσκαλος, ευφυής και δημιουργικός, πού άραγε στηρίζει τη θυμωμένη του άποψη;

Υποστηρίζει πως αυτά που εκφράζει είναι ανεξάρτητα του «αν πιστεύουμε ή όχι». Και ότι ειδικά τώρα που αυτά τα σύμβολα (εικόνες, σταυροί, αλλά και πρωινή προσευχή και προσηλυτισμός κύριε καθηγητά;) απειλούνται, δημιουργούνται μεγαλύτερα προβλήματα. Να περιμένουμε δηλαδή; Ώς πότε; Δεν πέρασε ακόμη ο Μεσαίωνας; Θα διδάξουμε στα παιδιά την εξέλιξη ή θα κρατάμε ψηλά τον κρίνο;  Χωρίς να απαιτεί κανείς δηλώσεις πίστεως, δεν είναι ίσως πιο έντιμο αν κάποιος εκφράζει απόψεις αυτού του τύπου να διευκρινίζει, αν -φυσικά- το επιθυμεί, αν εκφράζεται ως ένθεος ή ό,τι άλλο;

Ευτυχώς, ακριβώς δίπλα παρέθεσε η εφημερίδα την άποψη της κυρίας Λένας Διβάνη. Στο ένα τρίτο του χώρου που χρειάστηκε ο κ. Γιατρομανωλάκης η γνωστή ιστορικός και συγγραφέας μιλά τη γλώσσα του 21ου αιώνα και καταλήγει: «Τα σχολεία είναι ο προνομιακός χώρος της «χαρούμενης γνώσης». Οι προσευχές, οι μπούρκες και οι σταυροί ας μείνουν στις εκκλησίες όπου ανήκουν». Α, ν' αγιάσει το στόμα σου, κυρία Διβάνη.

Κλέαρχος Τσαουσίδης

ΥΓ.: Ας σκεφτούμε και αν ο προσδιορισμός προοδευτικός συνάδει κατ' ανάγκην με την πολιτική τοποθέτηση.